Günşah Tanrıöver: Müzik Benim İçin Hep Kalpten Başlıyor

Günşah Tanrıöver için müzik yalnızca sahnede başlayan bir hikaye değil. Akademi var, öğrenciler var, besteler var. Bir de hayatın içinden gelip şarkıya dönüşen duygular. Tanrıöver ile Aşksızlık Kitabı’nı, müzikle kurduğu bağı, telif haklarını, yapay zekayı ve bütün bunların arasında insan kalbinin neden hala en güçlü kaynak olduğunu MESAM VİZYON dergisi için konuştuk.

Müziğin hem mutfağında hem de akademik tarafındasınız. Öğrencilerinizle iç içe olmak, o akademik ortam sizin sahnenizi ve şarkılarınızı nasıl besliyor? Akademisyen sanatçı kimliğinizin üretim sürecinize katkısı nedir?

Akademik ortam ile sahne ve piyasa hayatı dışarıdan birbirini sürekli besleyen iki kulvar gibi görünse de, aslında ikisi tamamen ayrı dünyalar, bambaşka kafalar. Akademik bakış açısı ile piyasanın dinamiği ve beklentileri birbirinden çok farklı yerlerde duruyor. Dolayısıyla iki tarafı birden yürütmek ciddi bir zihinsel dönüşüm, denge ve fiziksel efor gerektiriyor. Hatta açıkça söylemek gerekirse, akademinin yoğun temposu, idari sorumlulukları ve ders yükü insanı sahneden ve doğrudan halkla buluşmaktan bir nebze uzak tutabiliyor. Eğer bugün bana "Akademisyenlik mi, yoksa sahnede halkla kucaklaşmak mı?" diye bir tercih sunulsa, ben tereddütsüz sahneleri ve halkla buluşmayı tercih ederim.

Öte yandan, akademik ortamda öğrencilerimle piyasada yaptığım işleri, konserlerimi veya projelerimi çok fazla konuşma taraftarı da değilim. Çünkü müzik eğitimi alan öğrencilerin popüler piyasa müziğine olan doğal ilgisi, onları asıl odaklanmaları gereken akademik çalışmalardan ve disiplinden uzaklaştırabiliyor. Ben öncelikle onların mesleklerini ellerine almalarını ve sağlam bir temelle mezun olmalarını hedeflediğim için, olabildiğince bu konuları ders ortamına taşımamaya gayret ediyorum.

Üretim sürecine katkısına gelince, akademi tarafı bana piyasa düşüncesinden tamamen ayrı duran bir vizyon, birikim ve sanatsal görgü kazandırıyor. Sahne konusunda beni daha seçici ve titiz davranmaya yönlendiriyor. Bu titizlik her ne kadar kitlelerle daha sık buluşmamı kısıtlasa da, durduğum yerin ve sunduğum müziğin kalitesini korumamı sağlıyor. Yani akademi, sahnemi ve şarkılarımı doğrudan beslemekten ziyade, edindiğim yoğun bilgiyi piyasa koşullarıyla doğru bir şekilde harmanlamama ve daha nitelikli adımlar atmama yardımcı oluyor.

İşin teorisine bu kadar hakim olmak beste yaparken size sınırsız bir özgürlük mü veriyor, yoksa bazen "akademik kuralların dışına çıkmalıyım" deyip zorlandığınız anlar oluyor mu?

Popüler müzikte beste yaparken ben zihnimi asla akademik kuralların içerisine hapsetmem. Çünkü akademik kaygılarla ve katı kurallar çerçevesinde yazılan besteler bir nebze kalıplara sıkıştığı için ruhunu kaybedebiliyor, daha düz ve hissetmekten uzak kalabiliyor. Yaptığım yüzlerce beste içerisinde piyasa müziğine hitap eden hiçbir eserimi akademik kurallarla kurgulamadım. Benim ürettiğim şarkıların dinleyiciye doğrudan ulaşabilmesinin ve bu kadar karşılık bulmasının temel sebebi de budur. Kurallarla değil, tamamen duyguyla doğmaları.

Tabii ki bu durumun bir istisnası var. Hazırladığım Çocuk Şarkıları kitabım, eğitim müziğine hizmet eden eserlerim veya koro için yaptığım düzenlemeler gibi akademik yayınlarım var. O tarz çalışmalarda pedagogik ve teorik kalıplar içerisinde düşünmek şarttır. Fakat popüler müzikte ve kendi şarkılarımda akademisyenliğimi kapının dışında bırakırım. Teori bende var olan bir birikimdir ama beste anında yönetici olan tek şey hissiyattır.

Aşksızlık Kitabı, Tutsak, Simsiyah gibi dinleyicide derin izler bırakan eserleriniz var. Peki sizde bir şarkının ilk kıvılcımı nasıl düşüyor? Önce sözler mi dökülüyor kaleminize, yoksa kafanızın içerisinde melodik bir ses mi beliriyor?

Benim üretim sürecimde genelde söz ve müzik birbirinden ayrı zamanlarda değil, aynı anda doğar. Zihnime bir duygu düştüğünde, kelimeler kendi melodisiyle birlikte dökülür, yani melodi sözü, söz de melodiyi beraberinde getirir.

Bu sürecin akademik birikimle pek bir ilgisi yok açıkçası. Buradaki asıl güç, yıllardır çok farklı müzik türlerini dinlemiş olmamdan ve dinlediğim her tarzı ruhuna uygun şekilde icra edebilmemden geliyor. Klasik müzikten halk müziğine, Türk sanat müziğinden arabeske, popa ve tangolara kadar her türü kendi kulvarında, birbirine karıştırmadan seslendirebilen bir vokal yapım var. İşte bu çeşitlilik, zamanla zihnimde ve ruhumda devasa bir "ezgi bankası" oluşturdu.

Aşksızlık Kitabı, Tutsak veya Simsiyah gibi dinleyicide derin izler bırakan şarkıların ilk kıvılcımı çaktığında, kağıda dökülen o ham duygu, kafamdaki bu zengin ezgi bankasından, müzikal birikimimden ve ruhsal beslenmemden güç alarak en doğal, en samimi haliyle şekilleniyor.

Yüzlerce besteniz var ve bugüne kadar Mustafa Ceceli, Yıldız Tilbe gibi sektörün çok önemli isimleriyle çalıştınız. Bu usta isimlerle yollarınızın kesişmesi üretkenliğinizi ve müziğe bakışınızı nasıl etkiledi?

Yıldız Tilbe ve Sezen Aksu gibi isimler, Türk müziğinde kökleşmiş bestecilik kimlikleriyle ve milyonların kalbinde taht kurmuş eserleriyle benim müzikal benliğimin harcını karma konusunda çok özel bir yere sahipler. Ben onların şarkılarıyla, o güçlü ezgilerle büyüdüm, gençlik yıllarımda tutkuyla dinlediğim, sesine ve anlatımına hayran olduğum usta sanatçılardı.

Yıldız Tilbe’nin bir şarkısını seslendirmek benim için sadece bir eser okumak değil, yıllardır dinleyicisi olarak beslendiğim o dünyayla duygusal bir bağ kurmaktı, bu yüzden benim için büyük bir onur ve mutluluk oldu. Onların eserlerindeki o derin müzikal dil, henüz yolun çok başındayken bana bestecilik anlamında ilham verdi ve bu alanda ilerleme cesaretimi besledi.

Mustafa Ceceli ise Türkiye’de sesini ve yorumunu en çok beğendiğim erkek sanatçılardan biri. Müzikal yolculuğumda kendisiyle çalışma fırsatı bulmak ve bu süreci paylaşmak bana çok değerli bir vizyon kattı. Bu iş birliği, kendi müzikal yürüyüşümde daha güçlü ve emin adımlarla birkaç adım öne geçmemi sağlayan, yolculuğumu zenginleştiren harika bir tecrübe oldu.

Son çalışmanız Aşksızlık Kitabı gerçekten çok dokunaklı, tam bir sonbahar melankolisi taşıyor. Bu hüznü ve sonbahar ruhunu şarkının merkezine koyma fikri nasıl doğdu? Genel olarak şarkılarınızda kişisel yaşanmışlıkların ve mevsimlerin payı ne kadardır?

Aslında üretkenlik sürecimde bir şarkıyı hazırlarken "şu mevsimin ruhunu merkeze koyayım" diye hesaplı bir fikirle yola çıkmıyorum. Benim için esas olan, o an kalbimde ne biriktiğiyse ve dinleyicimle neyi paylaşmak istiyorsam onu özgürce sunmaktır.

Şarkılarımın arka planında kişisel yaşanmışlıklarımın elbette büyük bir payı var, fakat bu sadece kendi hayatımla sınırlı değil. Çevremde yaşanan bir hikaye, izlediğim bir haber ya da biriyle sohbet ederken öylesine dudaklardan dökülen tek bir kelime bile bana bambaşka bir dünyanın kapılarını aralayabiliyor ve bir şarkıya dönüşebiliyor.

Mevsimlerin de insan psikolojisi üzerindeki ritmine inanıyorum. Yazın o coşkulu enerjisi neşeli melodileri çağırırken, havanın soğumasıyla birlikte içimize dönüp o tatlı hüzünlerle beslenebiliyoruz. Ancak Aşksızlık Kitabı’nın yayınlanması tam bir zamanlama meselesiydi. Biz bu şarkıyı bir sonbahar konsepti olsun diye değil, artık dinleyiciyle buluşma vaktinin geldiğine inandığımız için paylaştık. Nitekim geçen yıl yine sonbahar döneminde, Ekim ayında, daha orta tempoda olan Bile Bile adlı çalışmamızı yayınlamıştık ve dinleyicimizden çok güzel, uzun soluklu bir karşılık almıştık. Aşksızlık Kitabı da aynı şekilde doğru zamanda dinleyicisinin kalbine dokundu.

Şarkının ismi de çok vurucu. Eğer Aşksızlık Kitabı gerçekten basılı bir roman ya da şiir kitabı olsaydı, sizce dinleyicinin aklında en çok hangi cümlesi veya hangi sayfası kalırdı?

Eserin adını Aşksızlık Kitabı koymamızın arkasında tam da bu derinlik yatıyor aslında. "Kitap" kelimesi zihinde koca bir anlatıyı, hacimli bir hikayeyi çağrıştırır. Biz ise şarkının o yoğun melodik yapısı ve vurucu cümleleriyle, dinleyiciye tek bir şarkı süresinde koskoca bir aşkın ve ardından gelen o büyük "aşksızlığın" anlatısını sunmaya çalıştık.

Eğer bu eser basılı bir kitap olsaydı, şüphesiz okuyan herkesin altını çizeceği ve hafızasına kazınacak olan sayfa, şarkının da kalbini oluşturan şu satırlar olurdu.

"Unutamadım, defalarca denedim olmuyor. Bu yüreği yerinden çıkarsam inan ölmüyor."

Çünkü bu iki cümle, bir insanın çaresizliğini, kabullenmeyişini ve o büyük aşksızlık hissinin yükünü en yalın ama en sarsıcı şekilde özetleyen o anahtar sayfadır.

Yakın zamanda MESAM’ın 40. Yıl Buluşması’nda Asıl Üye olarak çok anlamlı bir teşekkür belgesi aldınız. MESAM çatısı altında olmak bir eser sahibi olarak sizin için ne ifade ediyor?

MESAM çatısı altında yer almak ve 40. Yıl Buluşması’nda asil üye olarak bu anlamlı teşekkür belgesine layık görülmek benim için büyük bir onur ve gurur kaynağıdır. MESAM, yalnızca telif haklarımızı koruyan kurumsal bir çatı değil, aynı zamanda Türkiye’de üretilen emeğin, hissin ve sanatsal kimliğin hakkını savunan bir güvence kalesidir.

Bir besteci ve söz yazarı olarak, yoğun emeklerle hayata geçirdiğimiz her bir eserin hak ettiği değeri görmesi ve yasal zeminde korunması sanat üretkenliğimizin en büyük teminatıdır. Bu köklü aileye asil üye olarak hizmet etmek, meslektaşlarımızla ortak bir bilinçte buluşmak ve müziğe adanmış bir ömrün bu şekilde taçlandırıldığını hissetmek tarif edilemez bir duygudur.

Hem bir akademisyen hem de bir besteci gözüyle baktığınızda, dijitalleşen dünyada telif haklarının korunması konusunda Türkiye’deki durumu nasıl görüyorsunuz?

Dijitalleşme, bir yandan müzik üretenlerin küresel ölçekte kitlelere ulaşmasını kolaylaştırırken, diğer yandan telif haklarının takibi ve korunması süreçlerini oldukça karmaşık ve dinamik bir yapıya büründürdü. Özellikle yapay zeka teknolojilerinin hızla hayatımıza girmesiyle birlikte ortaya çıkan yasal belirsizliklerin ve telif karmaşasının bir an önce netleştirilmesi, somut ve caydırıcı hukuki düzenlemelerle çözüme kavuşturulması şarttır.

Burada yapay zekaya yaklaşımımız da son derece kritik. Yapay zeka, insan yaratıcılığının ve hissinin yerini alan nihai bir "beste yapma aracı" olarak görülmemelidir. Aksine, yalnızca bir fikir üretme, demo hazırlama, eskiz oluşturma veya teknik süreçleri kolaylaştırma aşamasında yardımcı bir enstrüman olarak değerlendirilmelidir. Asıl sanatsal ruh ve duygu insan üretimi olarak kalmalıdır.

MESAM gibi köklü meslek birliklerimizin dijital lisanslama ve takip mekanizmaları takdire şayandır. Ancak yapay zeka kaynaklı telif karmaşasının bir an önce somut yasal düzenlemelerle netleştirilmesi ve dijital okuryazarlığın artırılması önümüzdeki dönemin en öncelikli konusudur.

MESAM’ın 40. Yıl Beste Yarışması gibi projelerinin yeni nesil besteciler için önemi büyük. Genç müzisyenlere haklarını korumaları ve telif bilinci kazanmaları adına neler tavsiye edersiniz?

MESAM’ın düzenlediği 40. Yıl Beste Yarışması gibi prestijli projeler, yeni nesil bestecilerin yeteneklerini sergilemeleri, özgün eserlerini geniş kitlelere duyurmaları ve sektöre güçlü bir adım atmaları için paha biçilmez fırsatlardır. Bu tür organizasyonlar gençlerin cesaretini ve üretkenliğini doğrudan besler.

Genç müzisyen kardeşlerime ve yetiştirdiğimiz öğrencilere en önemli tavsiyem, sadece sanatsal üretime değil, ürettikleri değerlerin hukuki ve mesleki boyutuna da aynı özeni göstermeleridir. Bir eseri tamamlamak kadar, o eserin hak sahipliğini tescillemek de sürecin ayrılmaz bir parçasıdır. Gençlerin mutlaka MESAM gibi meslek birliklerinin yapısını öğrenmeleri, eserlerini zaman kaybetmeden kayıt altına aldırmaları ve sözleşme okuryazarlıklarını geliştirmeleri gerekir. Üretimlerinin emeğe ve yasaya saygılı bir bilinçle tescillenmesi, müzikal yolculuklarındaki en büyük sürdürülebilirlik güvenceleri olacaktır.

Aksaray’da genç yaşta bir ses yarışmasında birinci olduğunuz o günlerden, bugünkü başarılı sanatçı ve akademisyen kimliğinize uzanan yolda en büyük kırılma noktanız neydi?

Sanat ve akademi yolculuğuma baktığımda, tek bir andan ziyade hayatıma yön veren ve beni olgunlaştıran birkaç önemli kırılma noktasının olduğunu görüyorum.

İlk kırılma noktam, henüz ilkokul 5. sınıftayken Aksaray’da katıldığım ses yarışmasında birinci olmamdı, müziğe olan tutkum ve özgüvenim o gün şekillendi. Henüz 17 yaşındayken MS (Multipl Skleroz) tanısı almam ve bu rahatsızlıkla tanışmam ise hayatımın ve mücadele ruhumun en derin kırılma noktalarından biri oldu. Bu süreç bana hem yaşamın hem de tutunduğum en güçlü dal olan müziğin değerini çok daha güçlü bir şekilde kavrattı.

Müzikal anlamdaki asıl zihinsel kırılma noktam ise müziğin sınırsız dünyasını keşfettiğim andır. Müziğin tek taraflı düşünülerek geliştirilemeyeceğini, yeteneğinizi eğitim müziği, akademik çalışmalar veya popüler/arabesk gibi toplumun geniş kesimlerince kabul gören müzik türleri arasında ayrım yapmadan, kısıtlamasız bir şekilde kullanmak gerektiğini anladım. Nitekim kariyerime eğitim müziği ile başlayıp bu alanda üretkenlik sergiledim, çocuk şarkıları kitabı çıkardım, akademik araştırmalar ve müzikle tedavi çalışmaları yürüttüm. Bunun yanı sıra halkla buluşan, toplumda geniş kabul gören besteler yaparak sahada da aktif yer aldım.

Eğitim müziği ile başlayan akademik disiplinin, toplumun gönlüne dokunan müzik türleriyle ve popüler üretimle çelişmediğini, aksine birbirini beslediğini idrak ettiğim an benim için en büyük dönüşümdü. Sanatçılık ve akademisyenlik kariyerimde her zaman sindire sindire, basamak basamak ilerlemeyi tercih ettim, çünkü adım adım inşa edilen başarıların kalıcı olduğuna inanıyorum.

Bir röportajınızda MS hastalığıyla mücadelenizden bahsederken "Müziğimle iyileşiyorum" demiştiniz. Müziğin bu şifalandırıcı gücü üretim sürecinizi ve kaleminizi nasıl dönüştürdü?

MS (Multipl Skleroz) gibi kronik rahatsızlıklarla mücadelede, hastanın ruhsal ve fiziksel dinamiklerini aktif tutması hayati bir önem taşır. MS, aslında sosyalleşmeyi, hareket halinde kalmayı, yaşamla bağ kurmayı seven yapısıyla bilinir. Hastalığın seyrinde sosyal olmak, zihinsel ve bedensel hareketliliği korumak, iyileşme sürecini ve yaşam kalitesini doğrudan destekleyen en güçlü unsurlardan biridir. Tam da bu noktada müzik, benim için sadece bir sanat icrası değil, en güçlü sığınağım ve şifa kaynağım oldu.

Müziğin şifalandırıcı gücü aslında insanlık tarihi kadar eskidir. Osmanlı döneminde darüşşifalarda ney, uşşak, rast veya nihavent gibi makamların ruhsal ve bedensel rahatsızlıklar üzerindeki iyileştirici etkileri yüzyıllar boyunca kullanılmıştır. Benzer şekilde Batı’da yapılan pek çok bilimsel çalışma da müziğin nörolojik yollar üzerindeki uyarıcı ve iyileştirici etkisini defalarca kanıtlamıştır, özellikle "Mozart Etkisi" olarak bilinen fenomen, beyin dalgaları ve kognitif fonksiyonlar üzerindeki mucizevi tesirleriyle literatürde yerini almıştır.

Müziğin bu iyileştirici gücünü sadece teoride bırakmayıp, akademik bir bakış açısıyla laboratuvarımıza ve sahalara da taşıdık. Yaptığımız akademik çalışmalarda, Mozart müziğinin MS hastalarındaki ağrı, kognitif bozukluklar ve yorgunluk gibi semptomlar üzerindeki etkilerini MS'daşlarımızla birlikte inceledik. Elde ettiğimiz sonuçlar, müziğin özellikle yaşam kalitesinin artırılması adına ne denli büyük bir potansiyele sahip olduğunu bize bir kez daha gösterdi.

Peki, bu şifalandırıcı güç üretim sürecime ve kalbime nasıl yansıdı?

MS hastaları genellikle iç dünyalarında daha derin, daha süzülmüş ve olayları çok boyutlu değerlendiren bir düşünce yapısına sahip olurlar. Bu derin düşünme hali, bana yazarken ve bestelerken çok daha zengin, vurucu ve otantik bir kalem sağladı diyebilirim. Hastalığın getirdiği o içsel sükûnet arayışı, sözlerime ve melodilerime de yansıyor. Müziğin beni şifalandırması, daha stabil, daha mutlu ve en önemlisi üretken bir birey olarak hayata tutunmamı sağlıyor. Müzik sayesinde hem kendimi yeniden inşa ediyor hem de benimle aynı yoldan yürüten MS'daşlarıma ses olmaya devam ediyorum.

Yapay zekanın bile söz yazıp beste yapabildiği bir dönemden geçiyoruz. Sizce bu çağda insan kalbinden çıkan o "özgün" üretimin, o saf duygunun değerini nasıl koruyacağız?

Dijitalleşen dünyanın getirdiği bu yeni düzende yapay zekayı tamamen ötekileştirmek veya yok saymak doğru değil. Onu asıl üretici olarak değil, fikir veren, hayalimizdeki bir düşünceyi hızlıca duymamızı sağlayan bir araç ya da bir demo malzemesi olarak konumlandırmak gerekiyor. Yapay zeka size bir taslak sunabilir, ancak temelde insanın kendi hayal gücü, yeteneği ve yaşanmışlığı yoksa ortaya çıkan şey ruhsuz bir veri yığınından ibaret kalır. Unutmayalım ki, insan üretimi ve duygusu bu süreçten çekilirse zamanla sanatın içindeki o gerçek samimiyet tamamen kaybolur.

Bu çağda insan kalbinden çıkan saf duygunun ve özgün üretimin değerini korumanın en temel yolu ise eğitimden geçiyor. Eğitim her şeyin başı. Hem akademik düzeyde hem de toplumsal ölçekte, insan ruhunun, duygusunun ve özgün üretimin önemini vurgulayan, bilinçlendirici eğitimler sunulmalı.

Burada eğitim sistemine büyük bir sorumluluk düştüğü gibi, müzik sektörünün içerisindeki aranjörlere ve sahnede şarkı söyleyen biz sanatçılara da büyük görevler düşüyor. Bizler topluma sadece konserlerde performans sergileyerek değil, belli zamanlarda yapay zekanın nasıl bir araç olarak kullanılması gerektiği, insan yeteneğinin ve hayal gücünün biricikliği üzerine kısa anlatılar ve farkındalık mesajları vererek de katkı sağlayabiliriz.

Sonuç olarak, yapay zeka sadece hayaldeki bir fikri önünüze getiren bir yardımcı olabilir. Ama asıl pusula, her zaman insanın kendi yeteneği, kalbi ve içsel derinliğidir. Teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, kalpten çıkan ve emekle beslenen özgün duygu her zaman en kıymetli yerde kalacaktır.

Akademik projelerinizle yeni müzik çalışmalarınızı bir arada yürütmek zorluyor mu? Yakın zamanda sandıktan çıkacak, belki başka sanatçıların sesinden duyacağımız yeni besteleriniz veya MESAM dergisi okurlarına müjdeleyebileceğimiz yeni bir albüm hazırlığınız var mı?

Akademik projeler ve müzik çalışmaları tabii birlikte zorluyor. Akademik ayrı bir performans istiyor, öbür taraf ayrı performans. İşte sahnelerde, bu tarafta makalelerde. Akademik çalışmalar yapmadan ilerlemeniz söz konusu olmuyor. Öğrencilerinizle ilgilenme durumunuz, dersleriniz, bunların hepsi tabii ki bir MS hastası olarak beni zorluyor. Normal insanı da zorlar zaten, bunu o şekilde de düşünebiliriz. Ancak tabii bana da bir hareket, yaşam enerjisi veriyor mu? Tabii ki de veriyor.

Yakın zamanda sandıktan çıkacak, başka sanatçıların sesinden duyabileceğimiz görüşmelerimiz var. Başka sanatçılardan da bestelerimi duyabilirsiniz. Kendim yakın zamanda, bir 3-4 ay sonra yeniden bir şarkı ile dinleyicilerimizle buluşacağım. Bizim rutin ilerlememiz, yani şarkı çıkartma şeklimiz devam edecek. Albüm şeklinde, hani çoklu şarkı çıkartma şeklinde düşünmüyorum, single şeklinde çıkartmalarımıza devam edeceğiz.

Aşksızlık Kitabı dinleyiciye oldukça dokunaklı bir sonbahar anlatısı sunuyor. Melankolinin ve hüznün zirve yaptığı bu mevsimi, bir besteci ve söz yazarı olarak şarkınızın merkezine yerleştirme fikri nasıl ortaya çıktı?

Aslında böyle bir plan dahilinde olmadı bu. Şarkılarımızı biz dinleyiciyle buluşturmak için o anki gündem ya da benim ruhsal durumumu gözeterek bu iş ve işlemleri yapıyoruz. Tabii ki bu yürüyüşte insan bir öngörü sahibi de oluyor, "Şu tarihte çıkarsa bu şarkı şöyle olur" gibi. Hem sözlerinden hem sonbaharın insanlara getirdiği melankoliden dolayı aslında buna biraz tesadüf de diyebiliriz. Hatta bu şarkıyı ilkbaharda çıkartmayı düşündüğüm bir zaman da oldu ama bugüne kısmetmiş. Dinleyicilerimize ilgilerinden dolayı çok teşekkür ediyoruz.

Son olarak bizlere iletmek istediğiniz bir mesajınız var mı?

Öncelikle telif haklarımızın korunması, emeğimizin değer bulması ve müzik üreticilerinin bir çatı altında güçlü bir şekilde durabilmesi adına MESAM’ın üstlendiği rolü ve yürüttüğü kıymetli çalışmaları son derece değerli buluyorum. Üretimlerimizin dinleyiciye ulaşma yolculuğunda böyle güçlü kurumsal yapıların varlığı biz sanatçılara güven veriyor.

Müzik yolculuğumda şuna gönülden inanıyorum. Nitelikli müziğin ve iyi eserlerin yaşayabilmesi için toplumumuzun sanatsal bilincinin gelişmesi, iyi birer dinleyici ve yapıcı eleştirmenlerin yetişmesi büyük önem taşıyor. Eğitimle, sanatla ve nitelikli üretimlerle beslenen bir dinleyici kitlesi, biz bestecilerin ve söz yazarlarının da her zaman en büyük motivasyon kaynağıdır.

Müzik, hayatımın ve ruhumun vazgeçilmez bir parçası. Üretmeye, duygularımı bestelerimle ve sözlerimle paylaşmaya aralıksız devam edeceğim. Hem kendi sesimle buluşacağımız yeni single projelerim hem de başka kıymetli seslerden duyacağınız bestelerimle karşınızda olmayı sürdüreceğim.

Tüm dinleyicilerimize, beni bu yolculukta yalnız bırakmayan müzikseverlere ve MESAM ailesine yürekten teşekkür ediyorum. Yeni şarkılarda, yeni duygularda ve ortak hislerde buluşmak dileğiyle, sevgiyle ve müzikle kalın.

Röportaj: Ali Can Tiryaki